BoRkI

  • Zwiększ rozmiar czcionki
  • Domyślny rozmiar czcionki
  • Zmniejsz rozmiar czcionki
Home Galeria główna Usuki Gion Festival
Search

Każdego roku w Usuki, niewielkim, trzydziestokilkutysięcznym miasteczku w prefekturze Oita, podobnie jak w wielu innych miastach Japonii, odbywają się „festiwale”, czyli uroczystości sięgające korzeniami na ogół głęboko w przeszłość i silnie zakorzenione w tradycji. Każdego roku w lipcu, a dokładnie w weekend w okolicy 17 dnia miesiąca (w tym roku wypadło to 12 lipca), ma miejsce Usuki Gion Festival – barwne i hałaśliwe święto sięgające czasów samurajów.

 

[zdjęcia powstały w VII 2009]

Usuki to miasto stare. Na zdjęciu jeden z zachowanych przykładów dawnej architektury, ponad dwustuletni drewniany dom. Wewnątrz można rozpoznać wiek budynku m.in. po tym, że kable nie znajdują się w ścianach, lecz idą wierzchem.
Fragment starego Usuki, tu akurat kamienny ogród, czyli miejsce, w którym zamiast trawnika leży warstwa równiutko zagrabionych, szarych kamyków, mających przywoływać na myśl morze. Głazy imitują wyspy na morzu. Takie kamienne ogrody tworzone były jako miejsca, w których można się było wyciszyć, uspokoić i wsłuchać w siebie.
Stara część miasta.
Brama jeszcze w dobrym stanie, ale samą świątynię już odnowiono. W przypadku drewnianych budynków wymiana dachów itp. to często konieczność, ale i tak traktuje się odrestaurowane budynki jak zabytki. Mówi się, na przykład, że świątynia istnieje od trzystu lat, ale dwukrotnie spłonęła w pożarze i aktualna budowla została postawiona w XIX-ym wieku.
Zwierzę mityczne.
Kiedy stanęliśmy na skrzyżowaniu i po prawej stronie ukazał się powyższy widok, oprowadzający nas po Usuki znajomy Japończyk zapytał, czym różni się ona od ulicy po drugiej stronie skrzyżowania, która wyglądała mniej więcej jak ta, którą widać na zdjęciu za kamiennym ogrodem. –„Ta idzie pod górę, a tamta w dół”. -„No tak”, odparł na to, „ale czym się jeszcze różnią?” -„Ta jest szersza i wzdłuż biegną mury”. -„To prawda, ale jest jeszcze coś”. Pomysły mi się już skończyły, więc profesor uśmiechnął się i wyjaśnił, że nad tą starą uliczką niebo jest czyste, nie ma kabli. I dopiero wtedy zauważyłam, że słupy z kablami, które oplatają w Japonii wszystkie ulice (nie puszcza się ich pod ziemią ze względu na trzęsienia ziemi), stoją tylko po lewej stronie skrzyżowania. Ze względu na walory turystyczne okolicy wyjątkowo wkopano kable w ziemię. Rzadka rzecz.
Schody prowadzą do bramy, która z kolei wiedzie do starej, dużym kosztem odnowionej świątyni stojącej na wzgórzu. Renowacja zabytku była kosztowna, a nazwiska hojnych darczyńców wyryte są na słupach po obu stronach.
Nie widać żadnych paskudnych bloków! Już choćby po to tylko warto się wybrać do świątyni.
A tu już młodsza i zdecydowanie mniej urokliwa część miasta.
Na gałęziach bambusa dzieci wywiesiły swoje życzenia dotyczące przyszłości. Sympatyczne te życzenia :) Ktoś chciałby być strażakiem, ktoś chciałby dobrze pływać, ktoś chciałby być jak postać z kreskówki :)
Weście do kolejnego zabytkowego budynku, w którym z okazji święta serwowano tradycyjne lokalne specjały: ryż z marynowanymi jarzynami, gotowanego rekina w sosie z pasty miso, makaron soba na zimno oraz, w ramach deseru, wielką słodką fasolę i różowe sześciany z pianki, którą robi się z białka jaja kurzego. Z tego wszystkiego jedyną nowością był dla mnie rekin, który okazał się wyglądać i smakować jak zwyczajna ryba (co było do przewidzenia, ale jednak człowiek ma większe oczekiwania względem rekina niż takiej, dla przykładu, makreli ;) )
Festiwal wkrótce się rozpocznie, więc turyści się zbierają...
... a uczestnicy pochodu intensywnie się przygotowują.
Taka tyczka waży około dwóch kilogramów, więc utrzymać ją w pionie wcale nie jest tak łatwo.
Te dziwne złote, obłe naczynia symbolizują butle z sake.
Do tych czerpaków będą zbierane datki.
Ten uczestnik pochodu był w doskonałym nastroju i sprawiał wrażenie, jakby to przebranie i możliwość grania na konsze bardzo go cieszyły
Byliśmy jedynymi (na oko) cudzoziemcami w Usuki, co wzbudzało czasem zaciekawienie. Kilku Japończyków zrobiło nam (sic!) zdjęcia i stanowczo zachęcali, żebysmy koniecznie sfotografowali się z cudakiem z muszlą :)
Tak niegdyś wyglądały dziwczęta służące w świątyni
Pokłon przed bóstwem
Wszystkie te rekwizyty będą niesione podczas pochodu
Wszyscy gotowi do startu...
... no, prawie wszyscy :) Tu jeden z tyczkarzy musiał sobie poprawić pleciony paputek.
Podczas każdego festiwalu musi byc głośno, a bębny to jeden z najpopularniejszych instrumentów.
Tyczkarze idą majestatycznie, a ich ruchy są nienaturalnie powolne – przesadnie wolne tempo służy podkreśleniu ich rangi. Ten powolny marsz „z figurami” ma długą tradycję.
Wywijamy tyczką…
… i prostujemy!


Strona 1 z 2

Menu Główne

Strefa Iwończaka

Strefa Bartoszczaka

RSS - Nowe teksty

powiadamianie o nowych tekstach

RSS - Aktualności

powiadamianie o aktualnościach na stronie