BoRkI

  • Zwiększ rozmiar czcionki
  • Domyślny rozmiar czcionki
  • Zmniejsz rozmiar czcionki
Search

Kioto to kolebka japońskiej tradycji i „żywe muzeum”, a jednocześnie nowoczesna metropolia zamieszkiwana przez około półtora miliona ludzi. Jeśli chce się zobaczyć kawałek japońskiej tradycji w najlepszym wydaniu, warto Kioto zwiedzić – miasto nie było bombardowane w czasie II wojny światowej, dzięki czemu zabytkowe budynki czy nawet całe dzielnice są świetnie zachowane. W Kioto, jako jednym z niewielu miejsc w Kraju Kwitnącej Wiśni, można też spotkać na ulicy maiko, czyli kandydatki na gejsze.


[zdjęcia powstały w VIII 2006]

Pawilon świątyni Rengeo-in ma aż 120 metrów długości i składa się z trzydziestu trzech części, które oddzielone są trzydziestoma trzema kolumnami. Ze względu na ten podział w potocznym użyciu funkcjonuje nazwa Sanjusangendo (sanjusan = 33). Wewnątrz znajduje się 1001 posągów Buddy: wielki Tysiącrękiej Kannon (jedno z wcieleń bodhisattwy) i mniejsze uczniów. Świątynia powstała w XII-ym wieku, w XIII-ym wieku spłonęła i została odbudowana. W ciągu minionych stuleci dokonywano tylko prac konserwacyjnych. Wewnątrz nie wolno robić zdjęć, ale posągi można zobaczyć na ulotce. Twarz każdego ucznia ma inne rysy – Japończycy mają w zwyczaju szukać twarzy podobnej do własnej.
Torii, czyli brama wejściowa prowadząca do świątyni.
Fragment ulotki, na którym widać główny posąg Buddy oraz posągi uczniów.
Do słynnej świątyni Kiyomizu trzeba się wspiąć wąską uliczką, wzdłuż której stoi mnóstwo małych, drogich sklepików
To jeszcze nie świątynia, lecz pierwsza z bram, przez które trzeba przejść w drodze do głównego budynku.
Na rogach wiszą dzwonki, które brzęczą na wietrze.
Fontanna przed głównym świątynnym budynkiem. Tradycyjnie przed wejściem do świątyni myje się ręce.
Fontanny często mają postać smoka. Ręce należy polewać wodą z czerpaka, nie powinno się ich zanurzać bezpośrednio w wodzie.
A tu już jesteśmy w najważniejszej części świątyni, czyli głównym pawilonie. Główny pawilon stoi na górskim zboczu, weranda wysuwa się nad dolinę i roztacza się z niej malowniczy widok. Kiyomizu-dera zbudowana została w roku 788 jako sanktuarium poświęcone Kannon o jedenastu obliczach i jest starsza nawet niż miasto Kioto.
Ze wzgórza, na którym wzniesionio świątynię, widać rozległą panoramę Kioto, przy czym najbardziej wystający słup to Kioto Tower, na którą potem wleźliśmy, żeby móc z kolei zobaczyć panoramę miasta z Kiyomizu-derą w tle :)
Drewniany szkielet, na którym wzniesiono werandę.
Z głównego pawilonu schodkami w dół idzie się do wodospadu Otowa-no-taki, z którego, jak mawiają, warto się napić wody, bo, jak mawiają, ma ona właściwości zdrowotne.
Lecznicza ona czy nie, turyści, którzy zjeżdżają do Kioto z daleka, chętnie czynią zadość tradycji i piją. Po uiszczeniu opłaty, naturalnie.
Japonki w sezonie letnim noszą niekiedy lekkie, barwne yukaty, w których bardzo im ładnie. Płeć męska nosi yukaty dużo rzadziej, a szkoda, bo, wedle naszej opinii, im też tradycyjne stroje bardzo pasują. Cudzoziemcy odziani w stroje tradycyjnie japońskie wyglądają, oczywiście, też ładnie, ale jednak trochę trącą sztucznością. Nie ma rady – jak człowiek przywykł do stereotypowego wyglądu takiej, dla przykładu, gejszy, to gejsza-blondynka wydaje mu się czymś dziwnym.
Z Kiyomizu-dery po kamiennych schodach idzie się do ulicy Sannen-zaka (Trzyletniego Zbocza), na której lepiej się nie potykać, bo legenda mówi, że jak się ktoś potknie, będzie miał w życiu trzy lata nieszczęść.
Ulica Trzyletniego Zbocza bywa nazywana Alejką Herbacianego Dzbanka, ponieważ mieści się na niej mnóstwo sklepików z ceramiką. Sklepiki, jak widać, mają tradycyjne rozmiary, więc cudzoziemiec, nawet średnio wysoki, musi się nieco nagimnastykować, żeby obejrzeć wystawy. Ceny są zaporowe, mała figurka Obeliksa kosztowała kilkadziesiąt tysięcy jenów!
Gion to dzielnica uciech, w której nadal można spotkać maiko, czyli kandydatki przygotowujące się do zawodu gejszy. Maiko noszą charakterystyczne długie pasy obi, mają też misternie ułożone włosy. O ile gejsze niezwykle trudno spotkać na ulicach Gionu, o tyle maiko czasem się widuje. Na zdjęciu maiko-san, za którą stoi jej ochroniarz.
Za maiko oglądają się zarówno cudzoziemcy, jak i Japończycy, przy czym obcokrajowcy krępują się poprosić o wspólne zdjęcie, a miejscowi nie.
Uśmiechnięta maiko do zdjęć pozowała ze spokojem, wyraźnie przyzwyczajona do zainteresowania, jakie budzi.
Klasyczne zdjęcie turystyczne :)
No, łatwo się w takich butach nie chodzi, to pewne.
Ogród Botaniczny w Kioto powstał w roku 1924 i najciekawiej wygląda, tak przynajmniej wnioskować można na podstawie ulotki, wiosną. Ponieważ trafiliśmy do Ogrodu w środku skwarnego lata i mieliśmy w dodatku niewiele czasu, obejrzeliśmy głównie rośliny, których uroda nie zależy od tego, czy kwitną, czy nie, m.in. miniaturowe drzewka bonzai.
Drzewka bonzai, czyli miniaturki.
Drzewka bonzai, czyli miniaturki
Miniklonik, czyli jedno z ukochanych drzew Japończyków. Klony o rozmiarach starndardowych sadzone są w co ładniejszych miejscach, ponieważ jesienią malowniczo czerwienieją i stanowią doskonałą ozdobę świątyń, parków i innych atrakcji turystycznych. Zresztą miejsca, w których rośnie dużo klonów, same w sobie stanowią atrakcję turystyczną :)
Minimiłorząbik, czyli zminiaturyzowany słynny Ginkgo biloba znany z właściwości leczniczych i z faktu, że jest żywą skamieliną.


Strona 1 z 3

Menu Główne

Strefa Iwończaka

Strefa Bartoszczaka

RSS - Nowe teksty

powiadamianie o nowych tekstach

RSS - Aktualności

powiadamianie o aktualnościach na stronie