BoRkI

tylko spoglądanie na sprawy z dystansu. "Tam edukacja to śmiech na sali, głupole nie potrafią Polski na mapie pokazać". Słyszę takie wypowiedzi co rusz, w zależności, czy ten ktoś miał styczność ze Szwajcarami, Japończykami, czy Amerykanami. Ale to zdanie świadczy tylko o tym, że nasza "śródziemnomorska" dusza z góry zakłada, iż nasze podejście jest prawidłowe (uczenie się języków obcych jest ważne i basta, Goethe tak mówił i nie podskakuj). Ale akurat w ustach Polaków, którzy jakoś swoich samochodów na cały świat nie sprzedają, nie mówiąc o komputerach czy o ilości publikacji naukowych, ta pewność siebie jest zadziwiająca. Tak samo dziwi zaufanie cudzoziemców do tak "zacnego" periodyku jak Japan Times - dlaczego ludziom zabiera paręnaście lat zorientowanie się w jakości tego dziennikarstwa? Pewnie tyle właśnie trwa poznanie japońskiego na tyle, żeby móc skonfrontować podawane przez nich opinie z opiniami większości. Nie napiszę przecież, że nauczanie języków obcych jest w Japonii czymś, czego wynikami mogliby się pochwalić (nie byłbym oryginalny, bo każdy o tym piszę, nie wiem co za człek mógł podać Pani tak błędne informacje, o tym wiedzą nawet czytelnicy komiksów, którzy nigdy z Japończykiem nie rozmawiali), sugeruję, że Japonia jest, tam gdzie jest bez języka angielskiego, tak jak większość innych krajów od Francji począwszy na Tajlandii skończywszy. Jeśli Japończycy zaszli dalej, to może my powinniśmy zacząć uczyć się encyklopedycznie? Albo jak Amerykanie - odtrącając jak najwięcej nieprzydatnej wiedzy? Chyba nie tutaj pies pogrzebany, dlatego zareagowałem na prześmiewczy charakter artykułu. Gdyby Japończyk napisał podobnie o niewystarczającym poziomie angielskiego u Polaków - zareagowałbym podobnie - "so what?". Albo "przyganiał kocioł garnkowi"...

< Poprzednia		Następna >