BoRkI

że wyniki "risuningu", są mniej niż zadowalające, a TOEFLi i innych są najniższe w Azji. I to (nawet wg przewidywań rządu) nie zmieni się przez następną dekadę lub dwie. Ale ja nie o tym. Chciałbym postawić retoryczne pytanie - co mówi o danym kraju dobra czy zła znajomość języków obcych? Nie jest tak, że kraje rozwinięte, bogate i samowystarczalne nie potrzebują ich aż tak, jak te z niepewną przyszłością, z wysokim współczynnikiem emigracji? Twierdzicie, że "żeby naprawdę zrozumieć Japonię" trzeba być kimś bardziej "zaawansowanym" niż studencik po rocznym stażu. Tylko, że piszecie dokładnie to samo, co każdy taki "studencik". Dla mnie "zaawansowanie" przejawia się w zdolności zapytania siebie "dlaczego?", "i o czym to świadczy?". Wychowaliśmy się w takiej kulturze, nie innej. Ktoś wmówił nam, że nie zakłada się białych skarpetek do czarnych butów, że nie łączy się różowego z czerwonym, że Japończycy nie znają indywidualizmu... A może to nam go brakuje, bo nie możemy wyjść poza ramy narzucone nam przez własny dom? Możemy się z innych kultur i zwyczajów nabijac, nazywać innych dziwakami, a ich styl mianować "kiczem". Ale to tylko świadczy o ograniczeniu nas samych, bo nie potrafimy się wyzwolić i pomyśleć jeszcze raz. Ja też "udawałem", że się uczę chemii, a na uniwerku nie pamiętałem już niczego o zasadach i kwasach. Dla kogoś pewnie będzie to dziwne i bez sensu, że się tej chemii tyle lat uczyłem i nic z tego nie pamiętam. Cóż, po prostu nie lubiłem i wiedziałem, że mi się to nie przyda. Szanuje więc również wybór tych, którzy w podobny sposób traktują języki obce. Bo coś mi się zdaje, że angielski w Japonii jest głównym problemem społecznym, ale głównie dla cudzoziemców...

< Poprzednia		Następna >